НАЈНОВО ОД ДЕБАРСКО-КИЧЕВСКАТА ЕПАРХИЈА

„И во светлиот разгорен јаглен си бил непослушен на идолските служители, свештеномаченику Еразмо. Озаруван од самото Слово, си се покажал голем водител кон Светлината, на оние што те воспеваат достојно“ (песна од канонот на Утрена на свети свештеномаченик Еразмо Охридски).

Споменот на светиот Еразмо Охридскиот Чудотворец, кој се покажа храбар страдалник и секогаш брз послушник во молитвите на оние кои со вера го повикуваат, и оваа година беше торжествено прославен во манастирот „Св. Еразмо Охридски“ во Охрид, на местото каде тој уште многу одамна дојде да ја проповеда вистинската Светлина на луѓето од овие простори. Неговиот спомен, и по повеќе од седумнаесет века не е заборавен и нема да се заборави, зашто Христос му сплете двоен венец на мачеништвото и страдањето. 

„Си воскреснал од гробот како Бог, во слава, и светот си го воскреснал со Себе, и човечката природа како Бог Те воспева, и смртта исчезна; Адам, пак, ликува, Владико, а Ева, избавена од оковите сега, се радува викајќи: Ти си, Христе, Оној што на сите им даваш Воскресение“ (кондак на Воскресна утрена глас 1).

На 10.06.2018 година, во Втората недела по Педесетница и на празникот на свети Варлаам Архиепископ Охридски, во храмот „Успение на Пресвета Богородица - Каменско“ во Охрид, беше отслужена света архиерејска Литургија, на која чиноначалствуваше Неговото Високопреосвештенство Митрополитот Дебарско-кичевски и Администратор Австралиско-сиднејски г. Тимотеј, во сослужение на Митрополитот Повардарски г. Агатангел, Митрополитот Европски г. Пимен, архимандритот Нектариј, протоереј-ставрофорите Никола Христоски и Игор Никовски, свештениците Димче Азески, Горан Ставрески, Љупчо Бакрачески, Александар Димоски и Сашо Целески, протоѓаконите Николче Ѓурѓиноски и Васил Ристовски и ѓаконот Христијан Костоски. По завршувањето на Литургијата, Митрополитот Тимотеј се обрати кон многубројниот верен народ со пригодна беседа, која подолу во целост ви ја пренесуваме. Потоа беше осветен и новиот конак кај храмот „Пресвета Богородица Перивлепта“ во Охрид, а беше отворена и новата црковна продавница „Кандило“, сместена во истиот конак. Во продолжение ви ја пренесуваме беседата на Митрополитот Тимотеј.

„Облечен во бело и светол како молња, Гавриил застана на гробот, и го тргна каменот од гробот, и голем страв ги обзеде Твоите стражари, и одненадеж сите станаа како мртви. Стражарите крај гробот и печатите на каменот повеќе не вредеа. Засрамете се, беззаконици, и разберете дека Христос воскресна“ (седален на Утрена во Неделата на сите светии).

На 03.06.2018 година, во првата недела по Педесетница - Неделата на сите светии, во манастирот „Сите светии“ („Сисвети“) во Лешани, Охрид, беше отслужена света архиерејска Литургија, на која чиноначалствуваше Неговото Високопреосвештенство Митрополитот Дебарско-кичевски и Администратор Австралиско-сиднејски г. Тимотеј, во сослужение на Неговото Високопреосвештенство Митрополитот Преспанско-пелагониски и Администратор Австралиско-новозеландски г. Петар, протоереј-ставрофорите Никола Грамбозов, Ѓорѓи Лапоски и Никола Христоски, еромонахот Вартоломеј, настојател на манастирот, свештеникот Александар Димоски, протоѓаконот Драган Ѓорѓиески и ѓаконот Христијан Костоски. По завршувањето на Литургијата, Митрополитот Петар се обрати кон многубројниот верен народ со пригодно слово, во кое се задржа на подвигот на светиите и улогата на Светиот Дух во водењето на Црквата Христова. Потоа беше извршен чинот на Мал водосвет и беше прекршен празничниот колач, а беше осветен и камен темелник за нов манастирски конак. 

Историскиот од на македонскиот народ немоновно се преплетува и со историскиот од на нашата света црква, која се јавува како еден од главните фактори во просветувањето, односно во образованието на човековите личности. Истовремено, таа се јавува и како чувар на идентитетот на народот и како директен „виновник“ за сочувувањето на македонскиот народ како посебен, самостоен народ, народ кој има своја култура, јазик, писмо, вера. Токму затоа, и Охридската архиепископија имала, а и денес има, толкаво значење за македонскиот народ и за неговиот духовен, но и национален идентитет. Нејзиното укинување во 1767 година, било огромен удар врз народот на овие наши простори, кој со болка и тага ја доживувал оваа неправда. За тоа ни сведочат делата и жртвите на великаните на македонската историја и култура, кои всушност го преставувале гласот на еден измачен народ, кој жеднеел по своја самостојна црква, а со тоа и по своја самостојна држава. Иако укината, таа реално никогаш не престанала да постои во умот, срцето и мислите на нашиот народ. И денеска, во оваа 2018 година, 1000 години по добивањето на грамотите за потврдувањето на Охридската архиепископија, од страна на византискиот цар Василиј II, нашиот народ не може да признае, и што е уште поважно, да доживува како своја некоја друга црква, освен Охридската архиепископија, а денес претставувана во лицето на Македонската православна црква - Охридска архиепископија. 

„Вдахновената уста на пророците го воспеваше, о Цару, Твоето телесно пришествие, и Ти Го испрати Духот Кој произлегува од Отецот, Кој е несоздаден, законодавец, Кој го дели истиот престол со Тебе, за верните чест на единствено воплотување“ (Песна од Канонот на Утрена во Недела на света Педесетница).

На 27.05.2018 година, во Неделата на светата Педесетница, во храмот „Св. Троица“ во Охрид, беше отслужена света архиерејска Литургија, на која чиноначалствуваше Неговото Високопреосвештенство Митрополитот Дебарско-кичевски и Администратор Австралиско-сиднејски г. Тимотеј, во сослужение на архимандритот Нектариј, свештениците Кирил Јованоски и Ромео Петрески и протоѓаконот Николче Ѓурѓиноски. По завршувањето на Литургијата, според црковниот типик, веднаш беше отслужена и Вечерна богослужба, на која беа прочитани молитвите на Педесетница, во која Црквата се моли за здравје, прошка на гревовите, за добивање на благодатта на Светиот Дух, но и за покој за сите порано упокоени православни христијани, со надеж за воскресение. На самиот крај, беше извршен чинот на Мал водосвет и беше прекршен празничниот колач, а Митрополитот Тимотеј се обрати кон верниот народ со пригодно слово, во кое го поучи за значењето на овој голем Господов празник, и за животворноста на Светиот Дух - Утешителот, Кој ја води Црквата на патот кон вечноста.